Portakal Ağacı

Her gün bir bir ardına geçerken
Yeknesaktı zaman
Umarsız başı boş akıp gidİyor saatler
Ne beklediğini bilmeden yaşama dair
Bir portakal ağacında sallanıyor yüreğim
Serçeler konuyor dallara
Bense yarenlik ediyordum onlara
Kuşluk vakitlerinde
İnsanlar lal olmuş dilleriyle
Biteviye yalnızlıklarının
Uzakalıklarına bakıyorlar
Aşk ise reva görmemişti kendine
Kokuşmuş çöplüklerinde yaşayanları
Tutanacak dalı olmayanlar için
Gölgeler eşlik ediyor
Gecenin çılgın senfonisine
Bir bıçağın parlaklığı yansıdı
Tükenmiş bedene inerken ay ışığında
Son nefesti verilen nihayetsiz zamanlara